Piše: Arno Leparmantje

Bilo je to davno, tokom predsjedničke debate između Fransoa Miterana i Valeri Žiskar D’Estena u maju 1981. godine. Socijalistički kandidat je konačno počeo da se sveti. 

Sedam godina ranije, u istom duelu 1974. godine, Miterana, bivšeg ministra Četvrte Republike izbacio je protivnik nazivan „čovjekom prošlosti“. U veselom mjesecu maju Miteran je Žiskara nazvao „čovjekom pasive“.

Čovjek iz prošlosti, čovjek pasive – dobra stara debata animirala je Evropu koja oklijeva da izabere Žan-Kloda Junkera, šampiona evropskog prava za predsjednika Komisije u Briselu.

On je na pragu 60. godine, ali je tu oduvijek, ili skoro oduvijek. Kao najmlađi premijer Velikog Vojvodstva ušao je u Evropski savjet početkom 1995. godine kada su Miteran, Kol i Delor još vladali.

On je bio taj koji je makar sa strane prisustvovao sporom propadanju Evrope, kada su Širaka, Žospena, Šredera, Blera i Aznara napustili euroskeptici. Dakle, pasivnog ili prošlog, dovodimo u pitanje primjerenost Junkera na čelu Komisije.

Luksemburžanin ima očigledno sredstvo – svoje neprijatelje, za čije ljute protivnike, britanskog euroskeptika Dejvida Kamerona i mađarskog ultranacionalistu Viktora Orbana on ne može biti loš momak.

Oduvijek smo znali da je Žan-Klod Junker bio miljenik novinara kada bi ga ispitivali oko Evropskog savjeta. Sa isplivavanjem nekoliko istina o nesrećnom toku istorije znalo se da neće odati ono što se dešavalo iza zatvorenih vrata šefova vlada.

On je okorjeli pušač raskalašnog života. Neko će se prisjetiti putovanja u Luksemburg na oproštajni ručak u čast kolege, obroka poslije kojeg bi se bilo pametnije vratiti vozom u kasnim popodnevnim satima. Za provod u Luksemburgu trebalo je da budete briselski novinar.

Nekadašnji odjel za šume iz doba Revolucije više je evropski od većine članica. Jer onaj ko na njima najviše profitira, slijepi putnik, optužuje one koji ga kritikuju.

Prosperitet Luksemburga oličen je na četiri mjesta: njegove banke koje su decenijama omogućavale štednju Francuza i Njemaca pod velom bankrske tajne, njegove benzinske pumpe na kojima se malo oporezuje, koje mogu obradovati evropske vozače i pomoći punjenju luksemburškog budžeta, Kiršberg plato na visinama Luksemburga, gdje je bogato ustoličenje evropskih institucija – Suda pravde i administracije Evropskog parlamenta za koju samo Francuzi vjeruju da je i dalje u Strazburu.

Konačno, tu je i Hôtel de Bourgogne, gdje je Žan-Klod Junker odsjedao sve do svog pada krajem 2013. godine. Bolje je ne zadirkivati predusretljivog Junkera na stubovima prosperiteta u vezi sa dampinškom taksom, bankarskom tajnošću, evropskom pomoći – svega onoga što izaziva bijes zbog napada na Veliko Vojvodstvo, koje ni zbog čega nema da zavidi malim republikama koje okružuju Francusku i Njemačku.

Ovo je prvi Junkerov kvalitet: ona crtica između Francuske i Njemačke, kod njega koji govori francuski jezik sa njemačkom sintaksom, stavljajući glagole na kraj svojih rečenica. A to je ono gdje su naši belgijski susjedi poraženi u iluziji o federalizmu – on zna poštedjeti dvoje zajedničkih ovlašćenja.

Luksemburžanin postaje ranjiv kada shvati da se Evropa ne gradi iz protivljenja Parizu i Berlinu.

Žan-Klod Junker imao je i svoj trenutak slave, jedne noći u novembru 2003. godine. Ministri finansija zemalja eurozone pripremali su se da sankcionišu dva budžeta – njemački, Šrederov i francuski, Širakov, kada je Junker održao govor ističući da su hrišćanski socijalisti glasali u korist grešnika i dozvolili lošim đacima da izbjegnu kazne.

To je bio jedini put kada je glas malenog Luksemburga uticao na odluku. Te fatalne noći deskvalifikovan je Pakt stabilnosti i obilježen je početak skretanja eura sa očekicanog puta.

Od tada je sve dozvoljeno kako bi Pariz i Berlin mogli raditi onako kako žele. U 2004. Junker je postao stalni predsjednik foruma ministara finansija eurozone u Eurogrupi.

Junker je 2005. obavljao funkciju u rotirajućem predsjedništvu EU predstavlajući Evropljane pred Džordžom Bušem, zbog čega ga je anglosaksonska štampa ismijavala pitajući: da li može zamisliti guvernera Vajominga da za uzvrat predstavlja Sjedinjene Američke Države? Da, bez oklijevanja. Mi smo svi Evropljani.

Prevod A.N.R.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s